BERGEN OP ZOOM - De Bergse binnenstad staat al weken
vol kunstobjecten van 'grote' kunstenaars uit den lande in het
kader van de kunst manifestatie Hof van Heden. Mijn gang is naar
het Ravelijn, waar naast dergelijke kunst werken honderdzeventig
kleine kunstenaars aan de slag gaan met bamboestokken en post-elastieken.
Het is een gure
herfstdonderdag met een waterig zonnetje. Niets doet je denken
aan bamboe, want dat heeft een tropische klank. Bij het naderen
van het Ravelijn wapperen de eerste kinderstemmen al door de
wind. Boven de bomen getuigen iele bamboetorens al van jong succes.
Bij mijn eerste stap op de brug jaagt het gejuich van de kinderen
door de poort naar buiten, want de vierde toren staat al stevig
op zijn grondvesten. De kinderen van de groepen 7 en 8 van de
Sancta Maria school en De Aanloop uit Bergen op Zoom en de Biezenhof
uit Halsteren vermaken zich 'kosteloos'. Bamboestokken en post-elastieken
zijn tenslotte geen dure basisstoffen om een kunstwerk te maken.
Kunstenaar Antoon Versteegde uit Uden verduidelijkt:
"Bamboe is niet alleen mooi en natuurlijk, maar hét
materiaal van de toekomst. Ecologisch verantwoord, sneller groeiend
dan menige boom, krachtig en licht. Als kinderen het nu al kunnen
verwerken, dan heeft bamboe later de toekomst". Dat kunst
zeker geen kinderspel is, blijkt uit de reacties van de kinderen
om me heen. "Nou, dit was best wel ingewikkeld, want je
moet samen sterren en driehoeken maken.
Wat
heel spannend is, is het rechtop zetten van de torens. Ze moeten
wel blijven staan", vertelt een van de kinderen van de Sancta
Maria school. "Ik voel me best wel een echte kunstenaar.
Ik heb nog nooit zoiets groots gemaakt met mijn klasgenoten",
voegt Quinten van de Biezenhof toe, die de schoorlijnen van zijn
toren bewaakt. "Die kunstenaar met zijn rode trui aan heeft
het verzonnen. Volgens mij is het niet gemakkelijk om kunst te
bedenken", vertelt een van de leerlingen van De Aanloop.
Kunst was niet alleen het te bereiken doel. Samenwerking leek
meer de achterliggende gedachte. Als een klas geen eenheid is,
breekt de toren geheid bij het opzetten.
Achter mij wordt de volgende toren de lucht in gehesen.
Met man en macht wordt het gevaarte gestut en gesteund. De eerste
zucht van verlichting wordt wreed verstoord door een losschietend
elastiekje. De bouwers laten een teleurstellende "oh"
horen en de makers van de reeds verrezen kunstwerken kijken triomfantelijk
toe. De bak met elastieken moet aanrukken om de schade te herstellen,
want de speciaal ontworpen vlag zal in de wind moeten wapperen
voor de klok van 14:00 uur.
Dat de kracht van het elastiek herontdekt
is op deze dag, is een feit. Er ligt geen 'stiekske' op de grond
en schieten is verboden. Als de laatste toren onder gejuich het
luchtruim heeft gekozen, worden de jassen en tassen verzameld,
verdwijnt de jeugd en staan de slopers klaar om de torens te
ontmantelen. "Dat wilden wij de kunstenaars niet aandoen",
verklaarde Peter Pel, medeorganisator van de manifestatie.
